KIŞ PAZARLARINI ÖZLEMEK

Kış pazarını özlemişim...
Dışarıda aralıksız bir yağmura uyanmayı, oğlum e hadi krep deyince mutfak tezgahının üstüne tüneyip elimde gazete, evet çocuklar gibi halen mutfak tezgahlarına tünemeyi seviyorum bu yaşta bile, bir yandan göz ucuyla krepleri kontrol etmeyi.

Bir deli müzik evin içinde, şarkı mırıldanmayı.
Bazen radyoda bir kanal bulursun Doğan Cankuya, Erol Evgine rastlarsın.Yetmişlerin seksenlerin türkçe şarkılarını çalar. Mis gibi bir filtre kahve kokusu yayılır evin içine....
Çocuklarımıza bırakacağımız fotoğraflar bence bunlar. Ev dağınık olur tüm gün. Kanepenin birinde gazete, diğerinde başka bir şey. Kitapları dağıtırsın, okunmadıklar çıkar oradan buradan. Gazeteden şehirde neler varmış öğrenirsin.

Plan yaparsın, sinemalara bakar dur hafta arası bir sinema yapayım dersin. Ama şimdi yağmur böyle güzel yağarken mısır patlatıp bir film seyretsem dersin...
Bir telefon gelir, bir arkadaşın hadi kahveye geliyorum der. Çocuğun elinde ödevleri öfleyip püfleyip ama bak bundan sonra oyun oynayacağım diye seninle pazarlık yapar.
Bir anda bir kaç kişi oluvelinir evde, biraz sohbet biraz muhabbet... Çay der biri... Bende demlik cep demliği, tek kişilik saltanat gibi. Bizim evde çay az rastalanan bir seramoni. Oğlum pek bir şenlikli buluyor çay içme merasimini. Yanında kurabiyesiz gitmezmiş. Bozmamak lazım tabloyu.

Pazar dediğin böyle bir şeydir. Dışarısı yağmurlu, içerisi aydınlık. Özlemişim kışların pazarını.
Huzurlu olmalı insan haftanın bir gününde. Hiç geçmemeli iş dediğin şey akıldan. Dünyayı ve herkesi unutmalı sadece yirmi dört saatliğine olsa bile...

Arada bir böyle olmalı günler... Teferruatsız, sade ve kaygısız. Keman sesi gibi....
https://www.youtube.com/watch?v=pG6cmf6z-BI