SHIBUMI....

Olağan görümümün altında yatan gizli üstünlük, herşeyin üstüne çıkıp mükemmel basitliğe ermek. 

Kolay takip edilebilen, kendini tekrarlayan bir Türk komedi dizisinde bu kelimeyi duymak beni hem şaşırttı hem de heyecanlandırdı. Yıllar önce, benim tabirimle yüz yıl önce yirmili yaşların başlarında bu kitabı okumak ruhuma atılan bir çizik gibiydi. Sonra araya hayat girdi. 

Kitapta dört isim sıralanıyor ve altında şu yazıyor: Yukarıda adı geçenler dışında kitapta sözü edilen bütün kişi ve kuruluşlar tümüyle uydurmadır. NE VAR Kİ İÇLERİNDEN BAZILARI bunun farkında değildir.

Böyle bir cümleyi en başa yazmak için yaşanılanları bilmek gerek ancak eminim ki ve her kelimesinde hissedebiliyorum ki çok can acıtmış. Olağan görünümün altında yatan gizli bir üstünlük olabilmesi için kişinin gördükleri, duydukları ve anladıkları karşısında var olan tüm gerçekliğini değiştirip yeniden inşa etmesi, bunu yaparken de kişisel bütünlüğünü koruyabilmesi gerekiyor.

 Diğer kişilerin acımasız hayat anlayışlarına sessiz kalmanın muktedir olamamaktan değil, vahşi bir katliamı seçmeme asaletinden kaynaklandığını anlayabildiğimizde  gözlerimizden belki bir perde daha kalkıyor. Kitabın baş karakteri Nicolai Hal'i takip etmek insanda bu duyguyu yaratıyor.
Beni en çok etkileyenlerden biri de Nicolai'nin tüm karmaşanın içinde sevgilisiyle yaşadığı anlardır.

"An" da kalabilmek ,seçtiğim yalın hayat şeklinde kendi saygınlığım kadar saygınlaştırabildiğim, ahlaki değerlerimin hiç bir tanesiyle bile çelişmeyen ve var olan koşulları olduğu gibi kabul edip inceliğimden ödün vermeden yaşama seçimimdir.
Gönülden geçen yada ruhun tamamını kaplayabilen sevme haliyle ancak var olabilen bu düşünce
 latince olarak hayatımıza girmiş "carpe diem" yani an'ı yaşamak kelimesi yada kavramı  sanıldığı gibi fütursuz ,içeriksiz ve ölçüsüz yaşama biçimi değil sadece her şeyin üstüne çıkan mükemmel basitliktir. Galiba mükemmelliği içeriğinin zenginliğine rağmen uygulanmasındaki sadelikten geliyor.

Sıcak bir pazar günü için fazla ağır olan bu felsefi düşünceler akıntısında boğulmamak için kitabı tekrar okuma ve hayatı biraz incelikli yaşayabilen insanların ömrümden eksilmemesini ve sayılarının artmasını dilemekten başka bir şey gelmiyor elimden. Bütün bu düşüncelere "Şevkat Yerim dar "dizisiyle ulaşmış olmam da ayrı bir ironidir tabi....