Hayata dair planım var mı?

Hayata dair planlarımı soruyorlar. Sanki böyle bir şey mümkünmüş gibi. Herşeyin planı yapılabilir. İşinizi planlayabilirsiniz. Çocuğunuzun on yıllık yemek programını bile yapabilirsiniz. Hadi gerçekçi olalım, hayatınızı planlayamazsınız. Binlerce nehrin ırmaklarından biriyiz altı üstü, tüm kararlılığımıza rağmen bir kaya parçası yönümüzü ve yolumuzu değiştirebilir.
Yola çıktığınız insan ile yolu bitirdiğinizde olduğunuz insan arasında uçurumlar vardır. Ve bunlardan hiç biri sizin kıntrolünüzde değildir. İşte bu sebepten ötürü hayatıma ait zerre kadar planım yok. Değil yarının az sonranın bile ne getireceğini ve ne düşündürteceğini bilemiyorum. Bilmediğim bir konuda peşin hükümlü olmak olur ve ben seçeneklerimi kısıtlamak istemiyorum. Kötü kadar iyininde ihtimal dahilinde olduğu gerçeğini unutmak istemediğim gibi anlamsız bir iyimserlikle kendimi de kandırmak istemiyorum. Hayatın getirdiklerini sadece kabul ediyorum.
Hiç bir yola çıkarken kendim dışında güvendiğim kimse olmadı ama hep yaslanabileceğim dostlar geldi ve hiç biri planlanmamıştı.
Kendiniz dışında kime güvenebilirsiniz ki? Soru yanlış, kendinize bile güvenemiyecekken nasıl plan yapabilirsiniz ki? Yanlış mı? Niye?
Dün seçtiğinizden bugün kaçıyor olma ihtimali nedir? Dün sevdiklerimizi bugün terk etmiş olmayalım? Hal ve durum böyle olunca yarın hakkında ne söyleyebilirim ki?
Dün olmaz dediklerime bugün olabilir diyorsam yarın ne diyeceğimi nasıl bilebilirim ki?
Yani hayır onbeş yıl sonrası için bir planım yok. Az sonrası için bile yok. İşim için var. Çocuğumun eğitimi için var, alış veriş listem bile var ama hayata dair hiç bir planım yok. Bunca yıl sonra belki de öğrenebildiğim çok az şeyden biri de şu; hayatın kendine ait bir akışı ve planı var ve ben sadece karşıma çıkan yollar arasında seçimler yapacak kadar şanslı olabilirim ama daha fazla değil. Daha fazla söz hakkım yok, olduğunu düşünmek haddini aşmak olur.